De Machu Picchu — dé bucketlist-bestemming van Peru. Misschien zelfs van heel Zuid-Amerika. Een van de zeven wereldwonderen en UNESCO Werelderfgoed. Je kunt bijna niet naar Peru zonder erover te praten, laat staan er zelf te staan.
Maar ja… de romantiek van zo’n droomplek botst soms hard met de realiteit. Want mijn reis is spontaan. Geen maanden van tevoren geboekt, geen strak schema. Gewoon gáán. En dan ontdek je ineens: alle officiële tickets zijn al een jaar van tevoren uitverkocht.
In Cuzco halen ze hun schouders op. De reisbureaus zijn vaag. “Machu” betekent oud, “Picchu” berg, maar hier heet van alles zo: de berg, het dorp (Aguas Calientes), het treinstation én de archeologische site zelf. Dus als een reisbureau zegt “Ja hoor, wij brengen je naar Machu Picchu”, dan kan dat ook gewoon het station zijn… zonder toegang tot de ruïnes.
Maar opgeven? Geen optie.
Ik hoor fluisterend dat er in Aguas Calientes bij het ministerie van toerisme soms nog tickets vrijkomen. Maar dan moet je persoonlijk komen. En het is een soort bureaucratisch hindernisparcours: eerst een volgnummer, de volgende ochtend opnieuw in de rij, pas daarna het echte ticket voor… de dag daarna.
Tas gepakt, trein in. Daar ontmoet ik twee Canadezen, Joshua en Ro.
“You’re just like us, we don’t have tickets either,” lachen ze.
We besluiten samen op te trekken. Informatie delen, elkaar wakker houden in de wachtrij. Onze paspoorten worden meerdere keren gecontroleerd, alsof we een staatsgeheim proberen te bemachtigen.
Dan het logiesdrama. De Canadezen onderhandelen, maar de receptionist blijft stoïcijns.
“Sorry, no discount.”
Ik meng me.
“Two rooms, special price. Or we all walk.”
De vrouw kijkt, weegt af, belt, en knikt. Deal.
Joshua en Ro stralen. En nogmaals nadat we ook de toegangstickets hebben bemachtigd. “Teamwork makes the dream work,” zegt Ro. En dat was het ook.
Niet alleen een ticket naar Machu Picchu, maar ook een voorbeeld in samen de berg op klimmen — nog vóór we hem gezien hadden.
