Het plan was simpel: een ijsje halen bij Gio’s Gelateria, want iedereen op Curaçao weet dat daar het beste ijs van het eiland wordt geschept. Daarna terug naar mijn appartement via de kleurrijk verlichte Pondjesbrug. Een routineus ommetje, niets bijzonders.
Maar zodra ik de brug af stap, zie ik bij het Gouverneursplein — het soort Binnenhof, maar dan tropisch — een groep mensen geconcentreerd aan de waterkant. Hengels in de aanslag. Niet gek op Curaçao, locals vissen vaak voor eigen consumptie. Toch voelt dit anders.
Ik besluit even te buurten.
“Wil u ook een koek?” klinkt het plots.
Even ben ik in verwarring. Ik loop hier toevallig langs, en nu sta ik met een koek in mijn hand. “Samen uit, samen thuis,” zegt een vrouw met een glimlach. “Doe mee. Pak aan.” Even later krijg ik ook iets te drinken aangereikt. Mijn bijdrage? Helpen… met opeten.
De vrouw stelt zich voor: Albertine. Ze is een van de drijvende krachten van Akademia di Rekuperashon, dagbesteding voor cliënten van de Herstelacademie, een plek waar mensen werken aan hun mentale welzijn en herstel. Vannacht organiseert ze met collega’s een Piskamentu-avond, vissen met cliënten van de GGz Curaçao.
Ik ken het fenomeen dagbesteding vanuit mijn werk in de zorg: vaak gedragen door sociale, creatieve mensen die een vleugje structuur en een flinke dosis plezier brengen. Hier gebeurt precies dat.
Albertine heeft zelf nog geen vangst, maar om haar heen trekken deelnemers de ene na de andere exotische vis binnen. “Bo kier sa kiko nos a piska?” roept iemand enthousiast. Weten wat we gevangen hebben? En een ander grapt: “Een goede soep!” Toch worden alle vissen netjes teruggezet.
We praten verder. Over waarom ze in Nederland was afgelopen winter (“Brrr, koud!”), over haar kinderen daar en over het leven hier op Curaçao. Intussen gooit ze nog een keer haar lijn uit, rustig zittend op de rand, met uitzicht op zee en de lichtjes van de Pondjesbrug.
Wanneer ik afscheid neem, bedank ik haar niet alleen voor de gastvrijheid, maar ook voor het onverwachte stukje avond dat mijn dag bijzonder maakte. Soms hoef je geen plannen te maken voor mooie momenten — je hoeft er alleen maar langslopen.
