Mijn plan was simpel: vanuit Bolivia doorreizen naar Chili, met onderweg een bezoek aan de beroemde Salar de Uyuni, de grootste zoutvlakte ter wereld. Maar ja, plannen zijn er om bijgesteld te worden. Door politieke onrust ging de bevolking de straat op, werden wegen geblokkeerd en werd mijn busreis – bij verschillende operators – maar liefst twee keer geannuleerd. Ik sprak andere reizigers met hetzelfde reisdoel; zij waren gestrand en moesten halverwege te voet verder. De politieke wind waait hard hier, maar ik kan die niet veranderen. Wat ik wél kan? De zeilen bijzetten.
Dus besloot ik de volgende ochtend gewoon het centrum van La Paz in te duiken. Het was vroeg, maar er klonk al muziek: fanfares, trommels, een bonte stoet die swingend door de straten trok. ‘Dit moet wel de laatste groep zijn,’ dacht ik na een paar uur, maar nee. Het bleek een optocht die maar bleef duren.
Een jonge Boliviaanse dame naast me keek ook geïnteresseerd. Ze sprak goed Engels. “How long does this celebration last?” vroeg ik. Ze glimlachte en zei: “Until midnight, for sure. This is only the dress rehearsal.”
Verbaasd keek ik haar aan. “A rehearsal? It feels like a marathon.”
“Yes,” antwoordde ze. Ze legde uit dat er ruim zeventig groepen uit La Paz en de omgeving meedoen. Elke groep vertegenwoordigt een kerk en heeft zijn eigen kostuums, maskers en dansen. Het feest heet Señor del Gran Poder – de Heer van de Grote Macht. Het is hier het grootste feest van het jaar. En volgende week wordt het nóg groter.
Ik zag dat er blikjes werden uitgedeeld onder de deelnemers en vroeg voorzichtig: “Do these contain alcoholic drinks?”
Ze zuchtte. “Yes, by mid-afternoon it’s better to be indoors.” Later begreep ik waarom: zodra de drank loskomt, wordt het feest uitbundiger, soms zelfs chaotisch maar altijd met een lach.
De dagen die volgden vermaakte ik me prima in La Paz. Ik dwaalde door de Witches’ Market, bekeek de surrealistische rotsformaties van de Moon Valley, maakte een kabelbaantour over de stad en luisterde geboeid naar een spreekbeurt van ‘Crazy Dave’, een ex-gevangene met een verhaal dat je stil maakt. Tussendoor genoot ik van het levendige centrum met zijn marktjes en smalle steegjes.
En dan het eten. Voor Nederlandse begrippen bijna onvoorstelbaar betaalbaar en vaak verrassend lekker. Dat maakt het extra leuk om je smaakpapillen eens flink uit te dagen en iets nieuws te proberen. Van lokale snacks tot kleurrijke gerechten, je proeft hier de echte Boliviaanse ziel, zonder dat je portemonnee er onder lijdt.
Soms loopt het reizende leven anders dan gepland, maar de mooiste avonturen liggen vaak in die onverwachte wendingen.
