Pakweg vijftien jaar geleden zag ik haar voor het laatst: Zinah.
Zinah groeide op op Curaçao, waar zon, zee en vrolijkheid vanzelfsprekend zijn. Toen ze besloot haar universitaire studie in het — naar eigen zeggen koude — Nederland te doen, werden wij studiegenoten. Die eerste maanden vielen er sneeuwvlokken, iets wat zij nog nooit eerder had gezien. Die blik van verbazing en verwondering vergeet ik nooit meer.
Na haar studie keerde ze terug naar Curaçao, waar ze carrière maakte én een warm gezin stichtte, met drie geweldige kinderen. Zelf had ik altijd gezegd dat Curaçao mij te warm was, dat je mij daar niet snel zou zien. Totdat de gelegenheid zich voordeed. Ik besloot haar een bericht te sturen, met een selfie en de Koningin Julianabrug in Willemstad op de achtergrond, als een hele subtiele hint. Dit zou wel eens een verrassing kunnen worden.
Die brug, hoog en trots, geschilderd in het blauw en geel van de Curaçaose vlag, verbindt de levendige wijken Punda en Otrobanda. Een symbool van de stad en nu ook van onze hernieuwde verbinding.
“Hiii Wouterrrr! Hoe gaat het met je? Wat leuk om iets van je te horen!” reageerde ze meteen.
Ik stuurde terug: “Herken je iets op de foto?”
En toen stroomden de berichten binnen als een waterval:
“JE BENT OP CURAÇAO??????😀😱”
“WATTTTT?! WAT LEUK! TOT WANNEER?”
“Welkom op dushi Curaçao!!!”
“Ik moet je echt zien.”
“ONGELOOFELIJK.”
Plotseling dacht ik: misschien heb ik toch iets goed gedaan in het verleden.
De weken op Curaçao gingen niet zonder slag of stoot. Ik verbrandde flink en had zalf nodig die alleen bij de apotheek te verkrijgen was. Reizen was lastig, maar Zinah sprong direct in de bres: “Haal ik wel even voor je op.”
Toen ik later ’s ochtends naar Miami wilde vliegen, was het Dia di Bandera op Curaçao (ook wel bekend als Vlaggetjesdag, een nationale feestdag), en openbaar vervoer was ver te zoeken. “Wouter, geen probleem,” appte Zinah, “mijn man gaat ’s ochtends vissen en ik moet daarvoor iemand ophalen, ik pik jou wel even op en breng je naar het vliegveld.” En zo stond ze daar, om vijf uur ’s ochtends. Nu zeg ik: ONGELOOFELIJK. En bij mijn terugkomst ruim een week later in de avond deed ze het gewoon weer.
Mijn laatste avond op Curaçao eindigde in een barbecue bij haar familie. Natuurlijk vroegen de tafelgenoten naar mijn belevenissen op het eiland. De Caribbean cooking class en de workshop pottery leken haar moeder wel wat, ze zocht nog een leuke activiteit om samen met haar dochters te ondernemen. Kijk, zo helpen we elkaar toch.
In Nederland kennen we het spreekwoord: beter een goede buur dan een verre vriend. Maar zelfs ver weg blijft Zinah een vriendin om te koesteren. Masha danki!
