Voor elke reis laat ik enkele familieleden weten waar ik naartoe ga. Vluchtnummer, verblijfplaats — gewoon, zodat er in het ondenkbare geval toch een spoor is om te volgen.
Toen ik vertelde dat mijn volgende bestemming Mexico was, stuurde mijn vader een bezorgd bericht:
“De kapster vertelde mij dat je ’s avonds in Mexico wel moet uitkijken. 😖”
Goed bedoeld. Maar ik ga toch. En wel met een vlucht die om middernacht landt in Mexico City.
Via mijn verblijfsplek heb ik een transfer geregeld. Na wat WhatsApp-contact komt er op de luchthaven een man op me afgerend, zwaaiend met een bord waar mijn naam in dikke stift op staat. Hij glimlacht, maar iets in zijn haastige blik maakt dat ik onbewust mijn pas vertraag.
We lopen naar een auto. Geen taxi, maar een particuliere wagen met kinderspeelgoed en lege drinkpakjes op de versleten achterbank. Hij schuift de rommel opzij, tilt mijn tas in de kofferbak en drukt me een blikje frisdrank in mijn hand. Dan overhandigt hij mij een sleutelhanger, een klein relatiegeschenk. “Para usted. Y… tal vez… su viaje de regreso conmigo?” Ik knik, maar in mijn hoofd: eerst maar eens zien of ik deze rit overleef.
De stad is stil. Te stil. Straatlampen flikkeren en werpen scheve schaduwen over gevels waarvan de bovenste ramen zijn dichtgetimmerd. Beneden hangen metalen rolluiken vol graffititag, als monden die hun tanden op elkaar klemmen. Terwijl het lijkt alsof hij de weg niet kent, kijk ik in de achteruitkijkspiegel en vang ik even de contouren van een zwarte SUV die op zekere afstand meebeweegt. Ik vraag me af of ik gevolgd word. De route neemt onverwachte bochten, door donkere steegjes en verlaten straten, alsof hij daadwerkelijk een onbekend pad kiest. Mijn hartslag versnelt. Is dit wel veilig? Ik vraag, in mijn beste Spaans, of er iets aan de hand is in Mexico City. Zijn antwoord is kort: “No pasa nada.” Sí, sí… dacht ik.
Na een korte nachtrust open ik nieuwsgierig het nieuws. Rellen, gebroken winkelruiten, politiecharges, zelfs de mobiele eenheid moest eraan te pas komen om de straten schoon te vegen. Een korte frons verschijnt op mijn gezicht.
En dan de punchline: het gaat over een vechtpartij in Scheveningen, Nederland dus. Hier in Mexico gaan de rolluiken langzaam omhoog. Straat voor straat verschijnen mobiele keukens, dampend en sissend. De geur van vers gegrild vlees en koriander vult de lucht. Er wordt gelachen en geroepen. Verse taco’s vliegen van het bord de handen in.
Mexico City levensgevaarlijk? Zeker, maar vooral voor je smaakpapillen.
