Geen verhaal over skaten – dat had de krant al gedaan. Dit is een verhaal over toeval. Het soort toeval dat je niet verzint, maar dat je later met een glimlach vertelt.
Maanden na mijn deelname aan de Night Skate in New York, bevind ik me op Curaçao. Niet op een strand met cocktails, maar op een afgelegen pier waar veel locals vissen. De lucht ruikt naar zout en zee, het water glinstert in het laatste licht. Mijn nieuwsgierigheid wint het van mijn plannen en ik raak aan de praat met een paar vissers. Ze laten me hun techniek zien, waaronder één met een ballon als drijver, iets wat ik nog nooit eerder had gezien.
Dan komt er een jongeman aanlopen met zijn ouders.
“Do you speak English?” vraagt hij. Hij heeft een vraag over vissen. Even later is hij terug. “The bait keeps falling off… I’m doing something wrong, right?”
Ik vraag of hij een schaar heeft. Die heeft hij. Terwijl hij vertelt dat ze uit New York komen, knip ik het vissnoer, zet er lood en een haak op, precies zoals ik het die middag van de locals had geleerd. Zijn ouders kijken belangstellend toe.
De jongeman wil weten wat hij moet doen als hij beet heeft, maar ik krijg de kans niet om te antwoorden. Pats! Direct beet. Een mooie vis spartelt aan de lijn. Hij lacht breed. De locals krijgen de vis – voor hen is het avondeten – en de jongen is trots. Zijn vader bekent: “I’m not really into fishing. Give me wheels and I’ll skate away.”
“Hug?” zeg ik verrast. “Jullie komen uit New York? Daar was ik pas nog. Twee keer meegedaan aan de Wednesday Night Skate.”
Zijn ogen worden groot. “No way. I help organize that.”
Ik laat hem beelden zien van die avonden.
Op één daarvan staan we… gewoon beide op.
