Kansen moet je niet afwachten, maar zelf maken. Want hier komt geen toerist — ik wel.
“Hoe kan ik mijn bezoek aan New York echt uniek maken?” vroeg ik aan Janneke, ooit eens ontmoet, inmiddels enkele jaren New Yorker. Haar antwoord kwam zonder twijfel: “Kom op mijn werk koffie drinken, dan geef ik je een rondleiding.” Haar werk? Google. Dat klonk als een afspraak die ik niet kon weigeren.
Het gebouw zelf is indrukwekkend. Ooit een treinstation, nu het domein van één van ’s werelds meest toonaangevende bedrijven. Buiten monumentaal, binnen enigszins futuristisch. Open ruimtes, creatieve werkplekken, zitzakken, gamehoeken, een restaurant waar de wereldkeuken samenkomt en een dakterras met uitzicht over de Hudson en Manhattan. Daar drinken we koffie, pratend over hoe het is om te wonen en werken in een stad die altijd vooruit dendert.
Na het afscheid stap ik de West Village in. Een wijk die niet schreeuwt, maar fluistert. Smalle straten met bakstenen gevels, bomen die een intieme omsluiting geven en terrasjes onder luifels die uitnodigen om te blijven zitten. Alles klopt. Vorm, kleur, geur.
Ik volg de straten richting de High Line, het langgerekte park dat hoog boven de stad slingert. Ooit reden hier treinen, nu wandelen mensen tussen groen, kunst en uitzichten over de Hudson.
Aan het eind van de High Line wacht nog een staaltje van futuristische architectuur: de Vessel. Dit imposante bouwwerk van ruim 45 meter hoog bestaat uit een netwerk van 154 trapjes en 80 platforms die als een soort moderne, glimmende bijenkorf in de lucht lijken te zweven.
Het is een wandeling tussen verleden en toekomst, net als mijn dag: begonnen in een oud station, geëindigd op een spoor dat zichzelf opnieuw heeft uitgevonden. Over kansen creëren en benutten gesproken.
